Aftellen

Geduld is een schone zaak,
maar vanaf nu ben ik aan het aftellen.
Nee, niet naar Kerst of naar het feit dat er binnenkort een kleindochter wordt geboren (oke, ik geef toe, eigenlijk ook wel een beetje).
Maar wat dan wel?

Onthand

Nou, zo ’n vier weken geleden ben ik onthand. Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. En dat is dus heel onhandig.
Want als je met een hand in het gips zit merk je pas hoeveel dingen je doet waarbij je allebei je handen gebruikt. Dus daarom onthand, je mist iets wat je eigenlijk wel nodig hebt.
Gelukkig ben ik rechtshandig en gaat het om mijn linkerhand maar onhandig is het wel, ook al heb ik nu fietsgips. Gips waarmee je kunt fietsen.

Breuk

Dat kon na een week zwaar gips gelukkig wel weer, fietsen. Overal heenlopen was leuk voor even maar je bent wel langer onderweg.
Bij de EHBO hebben ze namelijk alleen ouderwets gipsverband. Dat moet een week blijven zitten. Hoog en droog, volgens de verpleegkundige van de EHBO.
Dat gipsverband moest er om van de arts want: ‘Er zit een breuk in de pols’, zei hij en vroeg wat ik gedaan had.
‘Nou’, zei ik, ‘Ik was aan het koken en volgens het recept had ik een takje tijm nodig. Dat pluk ik snel even uit de tuin, dacht ik, maar in het donker zag ik een pot munt over het hoofd en lag daarna languit in de tuin tussen de kruiden. Probeerde mezelf op te vangen met mijn handen maar kwam met links heel hard op de houten rand van de plantenbak terecht.’
‘Die pot munt had ’t op haar gemunt’ zei mijn man die mee was naar de EHBO. Volgens de arts was het een kwestie van slechte timing en op deze manier wel een heel duur takje tijm!

Twee afspraken

‘Daar zult u wel lang last van houden van die pols. Behandeling is gips, vier weken. De verpleegkundige gaat zo een gipsspalk aanbrengen. U krijgt een telefoonnummer mee, morgen kunt u bellen om twee afspraken te maken. Een volgende week en een na vier weken. Volgende week krijgt u nieuw, lichter gips. De behandeling duurt in totaal vier weken, na vier weken mag het gips eraf.’
En zo gebeurde het dus dat mijn pols na een hele avond wachten bij de EHBO, rond 23:00 uur werd ingepakt in gips.

Gipskamer

En nu ben ik dus aan het aftellen. Bijna is het zover, de tweede afspraak.
De eerste afspraak was al een verbetering. Hoefde niet heel lang te wachten. In de gang bij de Gipskamer zaten allemaal kinderen en volwassenen met een arm en/of been in het gips. Gips in allerlei kleuren, best gezellig!
Al snel werd ik opgehaald door een meisje die dus gipsmeester bleek te zijn, kwam ik later achter.
‘Hoe gaat het?’ vroeg ze aan mij. ‘Ja, wat zal ik daar nou eens op zeggen, zei ik.
‘U bent onthand’, zei zij.
‘Dat is precies de juiste omschrijving’, zei ik. ‘Onthand, en dat is heel onhandig!’

Het meisje legt uit wat ze precies gaat doen. Oud gips eraf, arm schoonmaken, nieuw gips erom. Arts komt nog even checken of pols er goed uitziet. Daarna wordt deze weer gefixeerd met een soort kunststof ‘gips’.
Ook vertelt ze dat de pols er waarschijnlijk blauw uitziet door een bloeduitstorting. Dat komt omdat door de breuk ook het vlies dat om het bot zit, scheurt. Daardoor wordt het blauw. Nooit geweten, dit.
Pols was inderdaad groenig, als een blauwe plek die weer wegtrekt.

Jonge mensen

De arts die komt kijken hoe de pols eruitziet is al net zo jong als het gipsmeisje en ik verbaas mij erover dat naar mijn idee de dokters steeds jonger worden. Waren het vroeger allemaal oude grijze mannen zijn ze nu opeens veranderd in jonge mensen, lijkt het wel.
Ook volgens de arts die mijn pols bekijkt moet er nieuw gips om, nog drie weken.

Het gipsmeisje gaat aan de slag.
Op de muren van de gipskamer zitten leuke stickers geplakt. Er is in de hoek een soort boom met klimmende apen en waar ik zit klimt spiderman uit een gat in de muur.
‘Je kunt wel zien dat hier ook veel kinderen komen’, zeg ik en we raken aan de praat. Eerst was de afdeling heel kaal en steriel, een beetje beangstigend voor kinderen volgens haar. De stickers zijn geplakt om het wat kindvriendelijker te maken, zijn gewoon besteld bij Amazon. Ze vertelt dat het heel goed werkt. Pas was er een heel bang, huilend kindje. Door te vragen of het kindje de muisjes kon vinden als afleiding, veranderde de angst in nieuwsgierigheid. Het afgeleide kindje had opeens een opdracht en ging op zoek. Was helemaal blij toen ze die ontdekte. De muisjes zaten op de plint geplakt naast het behandelbed. Soms zijn oplossingen heel eenvoudig.

Gipsmeester

Op mijn vraag of ze de hele dag gips aan het omwikkelen is vertelt ze dat ze gipsmeester is op deze afdeling. Dat betekent dus inderdaad veel gipsverband aanleggen. Maar ook wordt naar haar advies gevraagd bij het oplossen van problemen bij ingewikkelde verbanden aanleggen Dat vindt zij heel leuk, haar expertise wordt zeer op prijs gesteld.
Behendig heeft zij opnieuw mijn pols ingepakt. Bijzonder, dat kunststof spul. Ik ben er blij mee. Het is een stuk lichter.
En ik dacht: ‘Waarschijnlijk kan ik met dit gips wel fietsen.’
‘U mag alles doen met uw hand in het gips’, zegt het gipsmeester meisje. ‘Alleen zware dingen tillen, raad ik af. U merkt het vanzelf wel als u teveel doet!’

Inmiddels zijn we al weer bijna drie weken verder. Nog een paar dagen dan mag het er weer af, het gips. Kwestie van geduld.

Zo zie je maar, haastige spoed is zelden goed. O ja, en ga vooral niet in het pikkedonker kruiden plukken in de tuin maar wacht tot de eerstvolgende volle maan. Dan kun je tenminste zien wat je doet!

Nog even dit

Wat ik nog niet verteld heb, is dat ik mijn bril in mijn linkerhand had toe ik viel. Nadat ik die weer had gevonden in het donker werd de pijn in mijn pols zo heftig dat ik ‘m weer heb laten vallen. Pas de andere dag ben ik gaan zoeken en waar denk je dat ik ‘m vond? Hangend in het struikje tijm alsof dat struikje tijm het eens goed van dichtbij wilde bekijken.